Wielki Piątek jest jedynym dniem w roku, w którym nie odprawia się Mszy Świętej, jest to dzień najgłębszej żałoby w Kościele. Wyraża ją liturgia Wielkiego Piątku, która jest pamiątką męki i śmierci Jezusa Chrystusa.
Ksiądz proboszcz wykonuje gest leżenia krzyżem przed ołtarzem. Ołtarz ten (w tym dniu obnażony) symbolizuje Chrystusa. Kapłan więc pada przed Chrystusem, który za nas oddaje życie na krzyżu.
Nabożeństwo wielkopiątkowe rozpoczyna się liturgią słowa, w której naczelne miejsce zajmuje opis Męki Pańskiej według św. Jana.
Głównym wydarzeniem liturgii jest adoracja Krzyża. Kapłan stopniowo odsłania Krzyż mówiąc: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”.
Po adoracji Krzyża przez wszystkich zebranych wiernych i rozdaniu Komunii Św., w uroczystej procesji Przenajświętszy Sakrament został przeniesiony do Grobu Pańskiego. Monstrancja przykryta jest białym przejrzystym welonem – to symbol całunu, w który był owinięty zmarły Chrystus. Od tej chwili tabernakulum i Ciemnica pozostają puste. Adoracja trwa przy grobie Pana Jezusa.
