Mogłoby się wydawać, że każda niedzielna Msza Święta jest taka sama. Mogłoby się wydawać, że nasze życie kręci się w kółko wciąż po tej samej linii, że obecny Wielki Post nie różni się niczym od tego, który przeżywaliśmy w ubiegłych latach.
W rzeczywistości każda Msza Św. i każdy przeżywany na nowo okres świąteczny jest dla nas okazją do zbliżenia się do Pana Boga. Nie możemy stać w miejscu. Jak po gwincie śruby mamy wspinać się wyżej i wyżej aż do upragnionego celu – do zbawienia.
„Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwóch mężów, stojących przy Nim. Gdy oni odchodzili od Niego, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza.» Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, zjawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok. A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój wybrany, Jego słuchajcie.» W chwili, gdy odezwał się ten głos, Jezus znalazł się sam. A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie oznajmili o tym, co widzieli.” Mk 9, 2-10
Mało brakowało by zmorzeni snem uczniowie przegapili samego Pan Boga. Ileż to razy słuchaliśmy na Mszy Św. Słowa Bożego i nie zapamiętywaliśmy z niego ani słowa? Ile razy przespaliśmy spotkanie z Panem Jezusem? A przecież przychodzimy na Eucharystię by spotkać się z naszym Zbawicielem. To spotkanie ma nas przemieniać i otwierać nasze serca byśmy mogli dostąpić zbawienia.
„Mów do mnie Panie, chcę słyszeć Cię, 
przyjąć od Ciebie, co masz dla mnie.”
