„Już po raz kolejny rozpoczynamy Adwent, który ma nas przygotować na Święta Bożego Narodzenia. Można by zapytać, który to już Adwent w moim życiu? Ile było tych adwentowych postanowień, ile było tej adwentowej mobilizacji, żeby dobrze przeżyć te kilka tygodni. Z czegoś zrezygnować, do czegoś innego się zmobilizować, przyjść na roraty, więcej się pomodlić. A wszystko po to, żeby Święta Bożego Narodzenia nam nie uciekły, żeby je godnie przeżyć. „ – tymi słowami ks. Łukasz rozpoczął Homilię w Pierwszą Niedzielę Adwentu, czyli 27 listopada br.
Okres Adwentu ma podwójny charakter: jest czasem przygotowania do Uroczystości Narodzenia Pańskiego, podczas której czcimy przyjście Syna Bożego na świat; jest też czasem, w którym uwaga wiernych zostaje skierowana na oczekiwanie powtórnego przyjścia Chrystusa przy końcu dziejów. Z tych dwóch powodów okres Adwentu przeżywamy jako czas świętego i radosnego oczekiwania.
„Tak przeżywać każdy dzień, jakby to był ostatni w naszym życiu. Tak przeżywać każdą Mszę Świętą, jakby była ostatnia. Tak się wyspowiadać, jakbyśmy jeszcze dziś mieli oglądać Pana Boga twarzą w twarz. Tak rozmawiać z ludźmi, tak ich traktować, jakby to było po raz ostatni w życiu. Tak podchodzić do swoich obowiązków, i tych wielkich i tych małych, jakbyśmy dzisiaj mieli stanąć przed Panem Bogiem. Nawet tak posprzątać mieszkanie, tak pościelić łóżko jakby to był mój ostatni dzień na ziemi.
Jesteśmy powołani do wieczności, do życia z Panem Bogiem, dlatego nie możemy stracić doczesności. Szkoda każdego dnia, a nawet każdej godziny, która byłaby odwróceniem się do Pana Boga plecami. Szkoda skarbu wieczności i nieba sprzedać za błyskotki życia w luksusie, za życie w grzechu, za kilka srebrników świętego spokoju i za wygodne życie pozbawione Bożej obecności. Niech tegoroczny Adwent pomoże nam w takim podejściu do codzienności.” – mówił ks. Łukasz.
W naszym kościele został postawiony wieniec adwentowy z czterema świecami symbolizującymi każdy kolejny tydzień oczekiwania na Narodziny Zbawiciela.
Przy ołtarzu płonie też biała świeca, która stoi u nas przy tabernakulum – roratka, symbolizująca Maryję niosącą światu Chrystusa. Natomiast fioletowe szaty liturgiczne przypominają nam skruchę, pokorę wobec Boga, nawrócenie i poprawę.
„Niech drzwi naszej duszy i serca nie będą w tym czasie zamknięte, a nasze czuwanie niech nie będzie chwilowe, ale niech trwa całe życie.„
