13 grudnia wspominamy w Liturgii Kościoła św. Łucję z Syrakuz w Sycylii. Ach, co to była za kobieta! Jej życiorys można czytać z zapartym tchem, bowiem jest niezwykle ciekawy. Co prawda, autentyczność wielu szczegółów jest trudna do sprawdzenia, co nie zmienia faktu, że Łucja pozostaje wspaniałą świętą i czczona jest szczególnie w Skandynawii.
Święta Łucja żyła w V wieku i pochodziła z bardzo zamożnej rodziny. Miała zostać poślubiona przez równie zamożnego młodzieńca. Kiedy jednak Łucja udała się z pielgrzymką do grobu św. Agaty do pobliskiej Katanii, aby uprosić o zdrowie dla matki, miała jej się ukazać ta święta i przepowiedzieć męczeńską śmierć. Po powrocie do domu Łucja cofnęła obietnicę zamążpójścia, rozdała swój majątek i i złożyła ślub dozgonnej czystości. Niebawem wybuchło prześladowanie chrześcijan, najkrwawsze w dziejach chrześcijaństwa. Wtedy niedoszły małżonek oskarżył Łucję, że jest chrześcijanką. Jeden z wątków mówi o próbach pohańbienia jej przez barbarzyńskich prześladujących, którzy nakłaniali siłą do nierządu. Łucja jednak nie uległa, podobnie jak wówczas, gdy chciano spalić ją na stosie, ale płomień nie mógł jej dosięgnąć. Wówczas to dopiero sąd nakazał Łucję ściąć, lecz i to cudem przeżyła. Dopiero po przyjęciu Komunii św. zmarła. Natomiast arcydziełem nauki moralnej jaka płynie z historii św. Łucji jest jej dialog cytowany w źródłach, a mający miejsce między Łucją, a sędzią. Wyłożyła tam naukę moralną dotyczącą jej intencji i motywów działania.
W ikonografii przedstawia się św. Łucję w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu. Według bowiem dawnej legendy miała mieć tak duże i piękne oczy, że ściągała nimi na siebie powszechną uwagę. Widząc zachwyt nawet u oprawców, kazała sobie oczy wyłupić. Na tę pamiątkę w dzień jej dorocznego święta w Syrakuzach niesie się na drogocennej tacy „oczy św. Łucji”. Św. Łucja była tak dalece czczona jako patronka od chorób oczu, że nawet Dante modlił się do niej, kiedy zaczął chorować na oczy (Raj, Pieśń 32, 136). Atrybutami św. Łucji są: lampa, miecz, palma męczeństwa, płomień u stóp; na tacy oczy, które jej wyłupiono; sztylet.
