20 listopada wspominamy w Liturgii św. Rafała Kalinowskiego.
Józef Kalinowski był zbuntowanym, ale niezwykle dobrze wykształconym młodym człowiekiem wciąż poszukującym swojego szczęścia. Urodził się 1 września 1835 w Wilnie. Pracował jako wykładowca akademicki, ale po pewnym czasie zrezygnował z tego stanowiska. Rozpoczął nową pracę jako projektant i budowniczy linii kolejowych, zupełnie w tym czasie oddalając się od Boga. Przestał chodzić na Mszę Św., spowiadać się, korzystać z Sakramentów.
Można by powiedzieć, że w jego życiu nie było miejsca na nudę. Wziął nawet udział w powstaniu styczniowym, w skutek czego został ostatecznie zesłany na 10 lat na Syberię.
Jak to się stało, że został świętym? Pomimo tego, że w swoim życiu zapomniał o Bogu, to Bóg nigdy nie zapomniał o nim. W sercu Józefa wciąż było pragnienie głębokiej pobożności i w 1877 to uczucie wreszcie wygrywa i Józef wstępuje do zakonu karmelitów bosych, przyjmuje habit i imię: Rafał od św. Józefa.
Bez reszty poświęca się ludziom, którzy zaczynają nazywać go „ofiarą konfesjonału”, w którym spędza długie godziny spowiadając potrzebujących zrozumienia i pojednania z Bogiem grzeszników.
Umiera w Wadowicach w roku 1907 w opinii świętości, a nieco ponad sto lat później papież Jan Paweł II ogłasza go świętym.
Jego życie może być przykładem dla każdego z nas: dla tych, którzy wciąż szukają swojego miejsca w życiu i może już zwyczajnie mają wszystkiego dość, dla tych, których może drażnią Boże przykazania, którzy czują, że mają w sobie więcej słabości niż zalet…
Pamiętajmy, że Bóg ma plan dla każdego z nas. On z każdego zła potrafi wyprowadzić dobro.
